تصویر رایج از یک جت جنگنده، موشکهای نصب شده در زیر بالها یا بدنه را نشان میدهد. با این حال، جنگندههای شاخصی مانند F-16 فالکون و F/A-18 هورنت، موشکهایشان را مستقیماً روی نوک بالها حمل میکنند. این شیوه، نه تنها ظرفیت حمل تسلیحات را افزایش میدهد بلکه نقش مهمی در آیرودینامیک و ثبات پرواز ایفا میکند.
چرا موشکها روی نوک بال نصب میشوند؟
به گزارش گجت نیوز، جت جنگنده F-16 و F/A-18، موشکها را روی نوک بال حمل میکنند تا با «ارتعاش بال» (Wing Flutter)، ناپایداری آیرودینامیکی پرواز، مقابله کنند. لاکهید مارتین نصب موشک AIM-120 در نوک بال F-16 را برای کاهش این ارتعاش و امکان حمل سایر موشکها ضروری میداند. F/A-18 نیز از AIM-9X سایدوایندر برای همین منظور و مقابله با پهپادها استفاده میکند.
نقش وزن و مزایای عملیاتی
وزن موشکها در این آرایش کلیدی است. AIM-120 (۱۶۱ کیلوگرم)، به دلیل سنگینی، در کاهش مؤثر ارتعاش F-16 کارآمدتر از AIM-9 (۸۶ کیلوگرم) است؛ حتی مهمات آموزشی هموزن نیز به این منظور به کار میروند. این شیوه، دو نقطه حمل سلاح اضافی میافزاید. جنگندهها برای پرواز به این موشکها وابسته نیستند و شلیک یا عدم حمل آنها، عملکرد هواپیما را مختل نمیکند.
