پژوهشگران با بررسی سازوکارهای سیستم ایمنی خفاشها در تلاشاند بفهمند این پستانداران چگونه میتوانند برای مدت طولانی زندگی کنند، با ویروسها سازگار شوند و در برابر بیماریهایی مانند سرطان مقاومت کنند. مطالعهای جدید نشان میدهد توانایی خفاشها در مقابله با فرسودگی ناشی از افزایش سن و تحمل ویروسها ممکن است از نظر ژنتیکی با یکدیگر مرتبط باشد.
به گزارش یورونیوز، محققان سازوکارهای ژنتیکی مرتبط با طول عمر و مقاومت در برابر بیماری را در چندین گونه خفاش بررسی کردند. یافتهها نشان میدهند برخی سازگاریهای تکاملی خفاشها ممکن است هم از آنها در برابر عفونتها محافظت کند و هم روندهای مرتبط با پیری را آهستهتر کند.
پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا برکلی میگویند خفاشها توانایی بالایی در مقابله با بیماری و جلوگیری از سرطان پیدا کردهاند. به گفته آنها، بررسی چگونگی شکلگیری این ویژگیها در خفاشها میتواند مسیرهای تازهای برای مقابله با عواملی که در انسان باعث بیماری میشوند، نشان دهد.
تحقیق درباره خفاشهای دارای طول عمر بالا
تمرکز اصلی پژوهش روی خفاشهای سرده Myotis بود؛ گروهی که در میان پستانداران، سازگاریهای بسیار قابلتوجهی برای طول عمر و مقاومت در برابر بیماری دارند. برای نمونه، خفاش برانت (Myotis brandtii) میتواند تا ۴۲ سال زندگی کند.
پژوهشگران با تهیه نقشههای ژنتیکی باکیفیت از هشت گونه، سازوکارهای زیستی مرتبط با طول عمر و مقاومت در برابر بیماری را بررسی کردند. یکی از یافتههای مهم، وجود سازوکارهایی برای جلوگیری از سرطان در خفاشها بود. برای مثال، خفاش قهوهای کوچک (Myotis lucifugus) توانایی بیشتری برای پاکسازی سلولهای آسیبدیده دارد و میتواند آنها را پیش از آنکه باعث آسیب شوند، از بین ببرد.
پژوهشگران همچنین به عامل ایمنی خاصی به نام PKR اشاره کردند. بیشتر گونههای Myotis نسخههای اضافی از ژن مرتبط با این عامل را تکامل دادهاند که به آنها امکان میدهد دامنه گستردهتری از ویروسها را هدف قرار دهند.
خفاشها بهعنوان مخزنهای طبیعی برخی ویروسهای مشترک میان حیوان و انسان شناخته میشوند؛ یعنی میتوانند حامل ویروسهایی باشند که برای انسان خطرناکاند، بدون آنکه خودشان بیمار شوند.
پژوهشگران میگویند خفاشها در کنار مقاومت در برابر عوامل بیماریزا، راهبرد تکاملی دیگری به نام تحمل ویروسی ایجاد کردهاند. درحالیکه بیشتر پستانداران برای مقابله با ویروسها تلاش میکنند عامل بیماریزا را از بین ببرند، خفاشها میتوانند حضور ویروس را تحمل کنند و همزمان از آسیبهای ناشی از پاسخ بدن جلوگیری کنند.
خفاشها سازوکارهایی برای مهار التهاب شدید و استرس سلولی ایجاد کردهاند. این فرایندها میتوانند از آسیبهایی جلوگیری کنند که در شرایط مشابه ممکن است برای سایر پستانداران مرگبار باشند و به ویروس اجازه دهند بدون ایجاد بیماری شدید در بدن خفاش باقی بماند.
در مورد ویروسهای RNA، که مسئول برخی همهگیریهای انسانی از جمله همهگیری کووید-۱۹ هستند، خفاشها در مواردی تعداد ژنهای مرتبط با سیستم ایمنی خود را تغییر داده و نسخههای اضافی از برخی ژنها را تکامل دادهاند تا دامنه دفاعی خود را گسترش دهند.
پژوهشگران معتقدند سازگاریهای طبیعی خفاشها در برابر سرطان و فرسودگی سلولی میتواند به درک بهتر چگونگی مدیریت این فرایندها در انسان کمک کند. یافتههای این مطالعه همچنین این احتمال را مطرح میکنند که بیماریهای مرتبط با پیری و بیماریهای عفونی را نباید لزوماً حوزههایی کاملاً جدا از یکدیگر در نظر گرفت.
یافتههای این پژوهش در ژورنال Nature منتشر شده است.
